The Old Persian Version
دوم سموئيل 22
1و داود در روزی كه خداوند او را از دست جمیع دشمنانش و از دست شاؤل رهایی داد، كلمات این سرود را برای خداوند انشا نمود.
2و گفت: « خداوند صخرۀ من و قلعۀ من و رهانندۀ من است.
3خدای صخرۀ من كه بر او توكّل خواهم نمود، سپر من و شاخ نجاتم، برج بلند و ملجای من، ای نجات دهندۀ من، مرا از ظلم خواهی رهانید.
4خداوند را كه سزاوار كلِّ حمد است، خواهم خواند. پس از دشمنان خود خلاصی خواهم یافت.
5زیرا كه موجهای موت مرا احاطه نموده، و سیلهای عصیان مرا ترسانیده بود.
6رَسَنهای گور مرا احاطه نمودند. دامهای موت‌مرا دریافتند.
7در تنگی خود خداوند را خواندم و نزد خدای خویش دعا نمودم، و او آواز مرا از هیكل خود شنید و استغاثۀ من به گوش وی رسید.
8آنگاه زمین متزلزل و مرتعش گردید و اساسهای آسمان بلرزیدند و از حدّت خشم او متحرك گردیدند.
9از بینی وی دود متصاعد شد و از دهان او آتش سوزان درآمد و اخگرها از آن افروخته گردید.
10و او آسمانها را خم كرده، نزول فرمود و تاریكی غلیظ زیر پایهایش بود.
11بر كروبین سوار شده، پرواز نمود، و بر بالهای باد نمایان گردید.
12ظلمت را به اطراف خود سایبانها ساخت، و اجتماع آبها و ابرهای متراكم افلاك را.
13از درخشندگی‌ای كه پیش روی وی بود، اخگرهای آتش افروخته گردید.
14خداوند از آسمان رعد نمود و حضرت اعلی آواز خویش را مسموع گردانید.
15تیرها فرستاده، ایشان را پراكنده ساخت و برق را جهانیده، ایشان را سراسیمه گردانید.
16پس عمق‌های دریا ظاهر شد و اساسهای ربع مسكون منكشف گردید، از توبیخ خداوند و از نفخۀ باد بینی وی.
17از اعلی علّیین فرستاده، مرا گرفت و از آبهای بسیار مرا بیرون كشید.
18مرا از دشمنان زورآورم رهایی داد، و از مبغضانم، چونكه از من قویتر بودند.
19در روز شقاوت من، ایشان مرا دریافته بودند، لیكن خداوند تكیه‌گاه من بود.
20مرا به مكان وسیع بیرون آورد و مرا خلاصی داد چونكه به من رغبت می‌داشت.
21پس خداوند مرا به حسب عدالتم جزا خواهد داد، و به حسب پاكیزگی دستم مرا مكافات خواهد رسانید.
22زیرا كه طریق‌های خداوند را حفظ نمودم و از خدای خویش عصیان نورزیدم.
23چونكه جمیع احكام او در مدّ نظر من است و از فرایض او انحراف نورزیدم.
24و به حضور او كامل شدم و از عصیان ورزیدن، خویشتن را بازداشتم.
25بنابراین خداوند مرا به حسب عدالتم جزا داد و بر حسب صداقتی كه در نظر وی داشتم.
26با شخص رحیم، خویشتن را رحیم خواهی نمود و با مرد كامل با كاملیت رفتار خواهی كرد.
27با شخص طاهر به طهارت عمل خواهی نمود و با كج خُلقان مخالفت خواهی كرد.
28و قوم مستمند را نجات خواهی داد. اما چشمان تو بر متكبران است تا ایشان را پَست گردانی.
29زیرا كه تو ای خداوند ، نور من هستی و خداوند ، تاریكی مرا به روشنایی مبدل خواهد ساخت.
30زیرا كه به استعانت تو بر لشكری تاخت آوردم و به مدد خدای خود بر حصارها جست و خیز نمودم.
31و اما خدا، طریق وی كامل است؛ و كلام خداوند مُصفّا؛ و او برای جمیع متوكلانش سپر می‌باشد.
32زیرا كیست خدا غیر از یهُوَه؟ و كیست صخره غیر از خدای ما؟
33خدا قلعۀ استوار من است. و طریق مرا كامل‌می‌سازد.
34و پایهایم را مثل پای غزال می‌گرداند، و مرا بر مكانهای بلندم برپا می‌دارد.
35دستهای مرا به جنگ تعلیم می‌دهد، و به بازوی خود كمان برنجین را می‌كشم.
36و سپر نجات خود را به من خواهی داد، و لطف تو مرا بزرگ خواهد ساخت.
37قدمهای مرا در زیر من وسعت دادی كه پایهایم نلغزید.
38دشمنان خود را تعاقب نموده، ایشان را هلاك خواهم ساخت، و تا نابود نشوند بر نخواهم گشت.
39ایشان را خراب كرده، خُرد خواهم ساخت تا دیگر برنخیزند، و زیر پایهایم خواهند افتاد.
40زیرا كمر مرا برای جنگ به قوّت خواهی بست، و آنانی را كه به ضدّ من برخیزند در زیر من خم خواهی ساخت.
41و دشمنانم را پیش من منهزم خواهی كرد تا خصمان خود را منقطع سازم.
42فریاد برمی‌آورند، اما رهاننده‌ای نیست؛ و به سوی خداوند ، لیكن ایشان را اجابت نخواهد كرد.
43پس ایشان را مثل غبار زمین نرم می‌كنم و مثل گل كوچه‌ها كوبیده، پایمال می‌سازم.
44و تو مرا از مخاصمات قوم من خواهی رهانید، و مرا برای سرداری امت‌ها حفظ خواهی كرد، و قومی را كه نشناخته بودم، مرا بندگی خواهند نمود.
45غریبان نزد من تذلّل خواهند كرد و به مجرد شنیدن من، مرا اطاعت خواهند نمود.
46غریبان پژمرده خواهند گردید و از مكانهای مخفی خود با ترس بیرون خواهند آمد.
47خداوند زنده است و صخرۀ من متبارك و خدای صخرۀ نجات من متعال باد.
48ای خدایی كه برای من انتقام می‌كشی و قومها را زیر من پست می‌سازی،
49و مرا از دست دشمنانم بیرون می‌آوری و بر مقاومت‌كنندگانم مرا بلند می‌گردانی. تو مرا از مرد ظالم خلاصی خواهی داد.
50بنابراین ای خداوند ، تو را در میان امت‌ها حمد خواهم گفت، و به نام تو ترنّم خواهم نمود.
51نجات عظیمی برای پادشاه خود می‌نماید. و برای مسیح خویش رحمت را پدید می‌آورد. به جهت داود و ذریت وی تا ابدالا´باد.»