The Old Persian Version
ارمييا 51
1خداوند چنین می‌گوید: «اینك من بر بابل و بر ساكنان وسط مقاومت كنندگانم بادی مهلك بر می‌انگیزانم.
2و من بر بابل خرمن‌كوبان خواهم فرستاد و آن را خواهند كوبید و زمین آن را خالی خواهند ساخت زیرا كه ایشان در روز بلا آن را از هر طرف احاطه خواهند كرد.
3تیرانداز بر تیرانداز و بر آنكه به زره خویش مفتخر می‌باشد، تیر خود را بیندازد. و بر جوانان آن ترحّم منمایید بلكه تمام لشكر آن را بالكلّ هلاك سازید.
4و ایشان بر زمین كلدانیان مقتول و در كوچه‌هایش مجروح خواهند افتاد.
5زیرا كه اسرائیل و یهودا از خدای خویش یهوه صبایوت متروك نخواهند شد، اگر چه زمین ایشان از گناهی كه به قدّوس اسرائیل ورزیده‌اند پُر شده است.
6از میان بابل بگریزید و هر كس جان خود را برهاند مبادا در گناه آن هلاك شوید. زیرا كه این زمان انتقام خداوند است و او مكافات به آن خواهد رسانید.
7بابل در دست خداوند جام طلایی است كه تمام جهان را مست می‌سازد. امّت‌ها از شرابش نوشیده، و از این جهت امّت‌ها دیوانه گردیده‌اند.
8بابل به ناگهان افتاده و شكسته شده است برای آن ولوله نمایید. بَلَسان به جهت جراحت آن بگیرید كه شاید شفا یابد.
9بابل را معالجه نمودیم اما شفا نپذیرفت. پس آن را ترك كنید و هر كدام از ما به زمین خود برویم زیرا كه داوری آن به آسمانها رسیده و به افلاك بلند شده است.
10خداوند عدالت ما را مكشوف خواهد ساخت. پس بیایید و اعمال یهوه خدای خویش را در صهیون اخبار نماییم.
11تیرها را تیز كنید و سپرها را به دست گیریدزیرا خداوند روح پادشاهان مادیان را برانگیخته است و فكر او به ضدّ بابل است تا آن را هلاك سازد. زیرا كه این انتقام خداوند و انتقام هیكل او می‌باشد.
12بر حصارهای بابل، عَلَمها برافرازید و آن را نیكو حراست نموده، كشیكچیان قرار دهید و كمین بگذارید. زیرا خداوند قصد نموده و هم آنچه را كه درباره ساكنان بابل گفته به عمل آورده است.
13ای كه بر آبهای بسیار ساكنی و از گنجها معمور می‌باشی! عاقبت تو و نهایت طمع تو رسیده است!
14یهوه صبایوت به ذات خود قسم خورده است كه من تو را از مردمان مثل ملخ پر خواهم ساخت و بر تو گلبانگ خواهند زد.
15«او زمین را به قوّت خود ساخت و ربع مسكون را به حكمت خویش استوار نمود. و آسمانها را به عقل خود گسترانید.
16چون آواز می‌دهد غوغای آبها در آسمان پدید می‌آید. ابرها از اقصای زمین برمی‌آورد و برقها برای باران می‌سازد و باد را از خزانه‌های خود بیرون می‌آورد.
17جمیع مردمان وحشی‌اند و معرفت ندارند و هر كه تمثالی می‌سازد خجل خواهد شد. زیرا كه بت ریخته شده او دروغ است و در آن هیچ نفس نیست.
18آنها باطل و كار مسخره می‌باشد. در روزی كه به محاكمه می‌آیند تلف خواهند شد.
19او كه نصیب یعقوب است مثل آنها نمی‌باشد. زیرا كه او سازنده همه موجودات است و (اسرائیل) عصای میراث وی است و اسم او یهوه صبایوت می‌باشد.
20«تو برای من كوپال و اسلحه جنگ هستی. پس از تو امّت‌ها را خرد خواهم ساخت و از تو ممالك را هلاك خواهم نمود.
21و از تو اسب وسوارش را خرد خواهم ساخت و از تو ارابه و سوارش را خرد خواهم ساخت.
22و از تو مرد و زن را خرد خواهم ساخت و از تو پیر و طفل را خرد خواهم ساخت و از تو جوان و دوشیزه را خرد خواهم ساخت.
23و از تو شبان و گله‌اش را خرد خواهم ساخت. و از تو خیشران و گاوانش را خرد خواهم ساخت. و از تو حاكمان و والیان را خرد خواهم ساخت.
24و خداوند می‌گوید: به بابل و جمیع سكنه زمین كلدانیان جزای تمامی بدی را كه ایشان به صهیون كرده‌اند، در نظر شما خواهم رسانید.
25اینك خداوند می‌گوید: ای كوه مخرّب كه تمامی جهان را خراب می‌سازی من به ضدّ تو هستم! و دست خود را بر تو بلند كرده، تو را از روی صخره‌ها خواهم غلطانید و تو را كوه سوخته شده خواهم ساخت!
26و از تو سنگی به جهت سر زاویه یا سنگی به جهت بنیاد نخواهند گرفت، بلكه خداوند می‌گوید كه تو خرابی ابدی خواهی شد.
27«عَلَمها در زمین برافرازید و كَرِنّا در میان امّت‌ها بنوازید. امّت‌ها را به ضدّ او حاضر سازید و ممالك آرارات و منی و اَشْكَناز را بر وی جمع كنید. سرداران به ضدّ وی نصب نمایید و اسبان را مثل ملخ مودار برآورید.
28امّت‌ها را به ضدّ وی مهیا سازید. پادشاهان مادیان و حاكمانش و جمیع والیانش و تمامی اهل زمین سلطنت او را.
29و جهان متزلزل و دردناك خواهد شد. زیرا كه فكرهای خداوند به ضدّ بابل ثابت می‌ماند تا زمین بابل را ویران و غیرمسكون گرداند.
30و شجاعان بابل از جنگ دست برمی‌دارند و در ملاذهای خویش می‌نشینند و جبروت ایشان زایل شده، مثل زن گشته‌اند و مسكنهایش سوخته و پشت‌بندهایش شكسته شده است.
31قاصد برابر قاصد و پیك برابر پیك خواهد دوید تا پادشاه بابل را خبر دهد كه شهرش از هر طرف گرفته شد.
32معبرها گرفتار شد و نی‌ها را به آتش سوختند و مردان جنگی مضطرب گردیدند.
33«زیرا كه یهوه صبایوت خدای اسرائیل چنین می‌گوید: دختر بابل مثل خرمن در وقت كوبیدنش شده است و بعد از اندك زمانی وقت درو بدو خواهد رسید.
34نبوكدرصّر پادشاه بابل مرا خورده و تلف كرده است و مرا ظرف خالی ساخته مثل اژدها مرا بلعیده، شكم خود را از نفایس من پر كرده و مرا مطرود نموده است.
35و ساكنه صهیون خواهد گفت ظلمی كه بر من و بر جسد من شده بر بابل فرود شود. و اورشلیم خواهد گفت: خون من بر ساكنان زمین كلدانیان وارد آید.
36بنابراین خداوند چنین می‌گوید: اینك من دعوی تو را به انجام خواهم رسانید و انتقام تو را خواهم كشید و نهر او را خشك ساخته، چشمه‌اش را خواهم خشكانید.
37و بابل به تلّها و مسكن شغالها و محل دهشت و مسخره مبدّل شده، احدی در آن ساكن نخواهد شد.
38مثل شیران با هم غرّش خواهند كرد و مانند شیربچگان نعره خواهند زد.
39و خداوند می‌گوید: هنگامی كه گرم شوند برای ایشان بزمی برپا كرده، ایشان را مست خواهم ساخت تا وجد نموده، به خواب دایمی بخوابند كه از آن بیدار نشوند.
40و ایشان را مثل بره‌ها و قوچها و بزهای نر به مسلخ فرود خواهم آورد.
41چگونه شیشك گرفتار شده و افتخار تمامی جهان تسخیر گردیده است! چگونه بابل در میان امّت‌ها محل دهشت گشته است!
42دریا بر بابل برآمده و آن به كثرت امواجش مستور گردیده است.
43شهرهایش خراب شده، به زمین خشك و بیابان مبدّل گشته.زمینی كه انسانی در آن ساكن نشود و احدی از بنی‌آدم از آن گذر نكند.
44و من بیل را در بابل سزا خواهم داد و آنچه را كه بلعیده است از دهانش بیرون خواهم آورد. و امّت‌ها بار دیگر به زیارت آن نخواهند رفت و حصار بابل خواهد افتاد.
45«ای قوم من از میانش بیرون آیید و هر كدام جان خود را از حدّت خشم خداوند برهانید.
46و دل شما ضعف نكند و از آوازه‌ای كه در زمین مسموع شود مترسید. زیرا كه درآن سال آوازه‌ای شنیده خواهد شد و در سال بعد از آن آوازه‌ای دیگر. و در زمین ظلم خواهد شد و حاكم به ضدّ حاكم (خواهد برآمد).
47بنابراین اینك ایامی می‌آید كه به بتهای بابل عقوبت خواهم رسانید و تمامی زمینش خجل خواهد شد و جمیع مقتولانش در میانش خواهند افتاد.
48اما آسمانها و زمین و هر چه در آنها باشد بر بابل ترنّم خواهند نمود. زیرا خداوند می‌گوید كه غارت‌كنندگان از طرف شمال بر او خواهند آمد.
49چنانكه بابل باعث افتادن مقتولان اسرائیل شده است، همچنین مقتولان تمامی جهان دربابل خواهند افتاد.
50ای كسانی كه از شمشیر رستگار شده‌اید بروید و توقّف منمایید و خداوند را از جای دور متذكّر شوید و اورشلیم را به خاطر خود آورید.»
51ما خجل گشته‌ایم زانرو كه عار را شنیدیم و رسوایی چهره ما را پوشانیده است. زیرا كه غریبان به مَقدَسهای خانه خداوند داخل شده‌اند.
52بنابراین خداوند می‌گوید: «اینك ایامی می‌آید كه به بتهایش عقوبت خواهم رسانید و در تمامی زمینش مجروحان ناله خواهند كرد.
53اگر چه بابل تا به آسمان خویشتن را برافرازد و اگر چه بلندی قوّت خویش را حصین نماید، لیكن خداوند می‌گوید: غارت‌كنندگان از جانب من بر او خواهند آمد.
54صدای غوغا از بابل می‌آید و آواز شكست عظیمی از زمین كلدانیان.
55زیرا خداوند بابل را تاراج می‌نماید و صدای عظیم را از میان آن نابود می‌كند و امواج ایشان مثل آبهای بسیار شورش می‌نماید و صدای آواز ایشان شنیده می‌شود.
56زیرا كه بر آن یعنی بر بابل غارت‌كننده برمی‌آید و جبارّانش گرفتار شده، كمانهای ایشان شكسته می‌شود. چونكه یهوه خدای مجازات است و البته مكافات خواهد رسانید.
57و پادشاه كه اسم او یهوه صبایوت است می‌گوید كه من سروران و حكیمان و حاكمان و والیان و جبّارانش را مست خواهم ساخت و به خواب دایمی كه از آن بیدار نشوند، خواهند خوابید.
58یهوه صبایوت چنین می‌گوید كه حصارهای وسیع بابل بالكلّ سرنگون خواهد شد و دروازه‌های بلندش به آتش سوخته خواهد گردید و امّت‌ها به جهت بطالت مشقّت خواهند كشید و قبایل به جهت آتش خویشتن را خسته خواهند كرد.»
59كلامی كه ارمیا نبی به سرایا ابن نیریا ابن محسیا مرا فرمود هنگامی كه او با صدقیا پادشاه یهودا در سال چهارم سلطنت وی به بابل می‌رفت. و سرایا رئیس دستگاه بود.
60و ارمیا تمام بلا را كه بر بابل می‌بایست بیاید در طوماری نوشت یعنی تمامی این سخنانی را كه درباره بابل مكتوب است.
61و ارمیا به سرایا گفت: «چون به بابل داخل شوی، آنگاه ببین و تمامی این سخنان‌را بخوان.
62و بگو: ای خداوند تو درباره این مكان فرموده‌ای كه آن را هلاك خواهی ساخت به حدّی كه احدی از انسان یا از بهایم در آن ساكن نشود بلكه خرابه ابدی خواهد شد.
63و چون از خواندن این طومار فارغ شدی، سنگی به آن ببند و آن را به میان فرات بینداز.
64و بگو همچنین بابل به سبب بلایی كه من بر او وارد می‌آورم، غرق خواهد گردید و دیگر برپا نخواهد شد و ایشان خسته خواهند شد.» تا اینجا سخنان ارمیا است.