مزامير 108

¹[سرود و مزمور داود] ای خدا دل من مستحکم است. من خواهم سرایید و ترنّم خواهم نمود و جلال من نیز.

²ای عود و بربط بیدار شوید! من نیز در سحرگاه بیدار خواهم شد.

³ای خداوند، تو را در میان قومها حمد خواهم گفت و در میان طایفه‌ها تو را خواهم سرایید.

⁴زیرا که رحمت تو عظیم است، فوق آسمانها! و راستی تو تا افلاک می‌رسد!

⁵ای خدا، بر فوق آسمانها متعال باش و جلال تو بر تمامی زمین!

⁶تا محبوبان تو خلاصی یابند. به دست راست خود نجات ده و مرا اجابت فرما.

⁷خدا در قدّوسیت خود سخن گفته است، پس وجد خواهم نمود. شکیم را تقسیم می‌کنم و وادی سکّوت را خواهم پیمود.

⁸جلعاد از آن من است و منسّی از آن من. و افرایم خود سر من. و یهودا عصای سلطنت من.

⁹موآب ظرف شست و شوی من است، و بر ادوم نعلین خود را خواهم انداخت و بر فلسطین فخر خواهم نمود.

¹⁰کیست که مرا به شهر حصین درآورد؟ کیست که مرا به ادوم رهبری نماید؟

¹¹آیا نه تو ای خدا که ما را ترک کرده‌ای؟ و تو ای خدا که بالشکرهای ما بیرون نمی‌آیی؟

¹²ما را بر دشمن امداد فرما، زیرا که مدد انسان باطل است.

¹³در خدا با شجاعت کار خواهیم کرد و او دشمنان ما را پایمال خواهد نمود.