مزامير 145

¹[تسبیح داود] ای خدای من، ای پادشاه، تو را متعال می‌خوانم و نام تو را متبارک می‌گویم، تا ابدالآباد!

²تمامی روز تو را متبارک می‌خوانم، و نام تو را حمد می‌گویم تا ابدالآباد.

³خداوند عظیم است و بی‌نهایت ممدوح، و عظمت او را تفتیش نتوان کرد.

⁴طبقه تا طبقه اعمال تو را تسبیح می‌خوانند و کارهای عظیم تو را بیان خواهند نمود.

⁵در مجد جلیل کبریایی تو و در کارهای عجیب تو تفکّر خواهم نمود.

⁶در قوّتِ کارهای مهیبِ تو سخن خواهند گفت. و من عظمت تو را بیان خواهم نمود.

⁷و یادگاری کثرت احسان تو را حکایت خواهند کرد. و عدالت تو را خواهند سرایید.

⁸خداوند کریم و رحیم است و دیر غضب و کثیرالاحسان.

⁹خداوند برای همگان نیکو است، و رحمتهای وی بر همهٔ اعمال وی است.

¹⁰ای خداوند جمیع کارهای تو، تو را حمد می‌گویند. و مقدّسان تو، تو را متبارک می‌خوانند.

¹¹دربارهٔٔجلال ملکوت تو سخن می‌گویند و توانایی تو را حکایت می‌کنند.

¹²تا کارهای عظیم تو را به بنی‌آدم تعلیم دهند و کبریاییِ مجیدِ ملکوت تو را.

¹³ملکوت تو، ملکوتی است تا جمیع دهرها و سلطنت تو باقی تا تمام دورها.

¹⁴خداوند جمیع افتادگان را تأیید می‌کند و خمشدگان را برمی‌خیزاند.

¹⁵چشمان همگان منتظر تو می‌باشد و تو طعام ایشان را در موسمش می‌دهی.

¹⁶دست خویش را باز می‌کنی و آرزوی همهٔ زندگان را سیر می‌نمایی.

¹⁷خداوند عادل است در جمیع طریق‌های خود و رحیم در کّل اعمال خویش.

¹⁸خداوند نزدیک است به آنانیکه او را می‌خوانند، به آنانیکه او را به راستی می‌خوانند.

¹⁹آرزوی ترسندگان خود را بجا می‌آورد و تضّرع ایشان را شنیده، ایشان را نجات می‌دهد.

²⁰خداوند همهٔ محبّان خود را نگاه می‌دارد و همهٔ شریران را هلاک خواهد ساخت.

²¹دهان من تسبیح خداوند را خواهد گفت و همهٔ بشر نام قدّوس او را متبارک بخوانند تا ابدالآباد.