مزامير 2

¹چرا امّت‌ها شورش نموده‌اند و طوائف در باطل تفکر می‌کنند؟

²پادشاهان زمین برمی‌خیزند و سروران با هم مشورت نموده‌اند، به ضد خداوند و به ضد مسیح او؛

³که بندهای ایشان را بگسلیم و زنجیرهای ایشان را از خود بیندازیم.

⁴او که بر آسمانها نشسته است می‌خندد. خداوند بر ایشان استهزا می‌کند.

⁵آنگاه در خشم خود بدیشان تکّلم خواهد کرد و به غضب خویش ایشان را آشفته خواهد ساخت.

⁶و من پادشاه خود را نصب کرده‌ام، بر کوه مقدّس خود صهیون.

⁷فرمان را اعلام می‌کنم، خداوند به من گفته است، تو پسر من هستی امروز تو را تولید کردم.

⁸از من درخواست کن و امّت‌ها را به میراث تو خواهم داد و اقصای زمین را ملک تو خواهم گردانید.

⁹ایشان را به عصای آهنین خواهی شکست؛ مثل کوزهٔ کوزه‌گر آنها را خرد خواهی نمود.

¹⁰و الآن ای پادشاهان تعّقل نمایید! ای داوران جهان متنبّه گردید!

¹¹خداوند را با ترس عبادت کنید و با لرز شادی نمایید!

¹²پسر را ببوسید مبادا غضبناک شود و از طریق هلاک شوید، زیرا غضب او به اندکی افروخته می‌شود. خوشابحال همهٔٔ آنانی که بر او توکّل دارند.