مزامير 25

¹[مزمور داود] ای خداوند، بسوی تو جان خود را برمیافرازم. ای خدای من، بر تو توکل می‌دارم؛

²پس مگذار که خجل بشوم و دشمنانم بر من فخر نمایند.

³بلی، هر که انتظار تو می‌کشد خجل نخواهد شد. آنانی که بی‌سبب خیانت می‌کنند خجل خواهند گردید.

⁴ای خداوند، طریق‌های خود را به من بیاموز و راه‌های خویش را به من تعلیم ده.

⁵مرا به راستیِ خود سالک گردان و مرا تعلیم ده زیرا تو خدای نجات من هستی. تمامی روز منتظر تو بوده‌ام.

⁶ای خداوند، احسانات و رحمتهای خود را به یاد آور چونکه آنها از ازل بوده است.

⁷خطایای جوانی و عصیانم را به یاد میاور. ای خداوند به رحمت خود و به خاطر نیکویی خویش مرا یاد کن.

⁸خداوند نیکو و عادل است، پس به گناهکاران طریق را خواهد آموخت.

⁹مسکینان را به انصاف رهبری خواهد کرد و به مسکینان طریق خود را تعلیم خواهد داد.

¹⁰همهٔ راه‌های خداوند رحمت و حق است برای آنانی که عهد و شهادات او را نگاه می‌دارند.

¹¹ای خداوند به خاطر اسم خود، گناه مرا بیامرز زیرا که بزرگ است.

¹²کیست آن آدمی که از خداوند می‌ترسد؟ او را بطریقی که اختیار کرده است خواهد آموخت.

¹³جان او در نیکویی شب را بسر خواهد برد و ذریت او وارث زمین خواهند شد.

¹⁴سرّ خداوند با ترسندگان او است و عهد او تا ایشان را تعلیم دهد.

¹⁵چشمان من دائماً بسوی خداوند است زیرا که او پایهای مرا از دام بیرون می‌آورد.

¹⁶بر من ملتفت شده، رحمت بفرما زیرا که منفرد و مسکین هستم.

¹⁷تنگیهای دل من زیاد شده است. مرا از مشقتهای من بیرون آور.

¹⁸بر مسکنت و رنج من نظر افکن و جمیع خطایایم را بیامرز.

¹⁹بر دشمنانم نظر کن زیرا که بسیارند و به کینهٔ تلخ به من کینه می‌ورزند.

²⁰جانم را حفظ کن و مرا رهایی ده تا خجل نشوم زیرا بر تو توکل دارم.

²¹کمال و راستی حافظ من باشند زیرا که منتظر تو هستم.

²²ای خدا، اسرائیل را خلاصی ده، از جمیع مشقتهای وی.