مزامير 73

¹[مزمور آساف] هرآینه خدا برای اسرائیل نیکوست، یعنی برای آنانی که پاکدل هستند.

²و امّا من نزدیک بود که پایهایم از راه در رود و نزدیک بود که قدمهایم بلغزد.

³زیرا بر متکبران حسد بردم چون سلامتیِ شریران را دیدم.

⁴زیرا که در موت ایشان قیده‌ا نیست و قوّت ایشان مستحکم است.

⁵مثل مردم در زحمت نیستند و مثل آدمیان مبتلا نمی‌باشند.

⁶بنابراین گردن ایشان به تکبر آراسته است و ظلم مثل لباس ایشان را می‌پوشاند.

⁷چشمان ایشان از فربهی بدر آمده است و از خیالات دل خود تجاوز می‌کنند.

⁸استهزا می‌کنند و حرفهای بد می‌زنند و سخنان ظلمآمیز را از جای بلند می‌گویند.

⁹دهان خود را بر آسمانها گذارده‌اند و زبان ایشان در جهان گردش می‌کند.

¹⁰پس قوم او بدینجا برمی‌گردند و آبهای فراوان، بدیشان نوشانیده می‌شود.

¹¹و ایشان می‌گویند، خدا چگونه بداند و آیا حضرت اعلی علم دارد؟

¹²اینک، اینان شریر هستند که همیشه مطمئن بوده، در دولتمندی افزوده می‌شوند.

¹³یقیناً من دل خود را عبث طاهر ساخته و دستهای خود را به پاکی شستهام.

¹⁴و من تمامیِ روز مبتلا می‌شوم و تأدیب من هر بامداد حاضر است.

¹⁵اگر می‌گفتم که چنین سخن گویم، هر آینه بر طبقهٔ فرزندان تو خیانت می‌کردم.

¹⁶چون تفکر کردم که این را بفهمم، در نظر من دشوار آمد.

¹⁷تا به قدسهای خدا داخل شدم. آنگاه در آخرت ایشان تأمل کردم.

¹⁸هر آینه ایشان را در جایهای لغزنده گذارده‌ای. ایشان را به خرابیها خواهی انداخت.

¹⁹چگونه بَغْتَهًٔ به هلاکت رسیده‌اند! تباه شده، از ترسهای هولناک نیست گردیده‌اند.

²⁰مثل خوابِ کسی چون بیدار شد، ای خداوند همچنین چون برخیزی، صورت ایشان را ناچیز خواهی شمرد.

²¹لیکن دل من تلخ شده بود و در اندرون خود، دل ریش شده بودم.

²²و من وحشی بودم و معرفت نداشتم و مثل بهایم نزد تو گردیدم.

²³ولی من دائماً با تو هستم. تو دست راست مرا تأیید کرده‌ای.

²⁴موافق رأی خود مرا هدایت خواهی نمود و بعد از این مرا به جلال خواهی رسانید.

²⁵کیست برای من در آسمان؟ و غیر از تو هیچ چیز را در زمین نمی‌خواهم.

²⁶اگرچه جسد و دل من زائل گردد، لیکن صخرهٔ دلم و حصهٔ من خداست تا ابدالآباد.

²⁷زیرا آنانی که از تو دورند هلاک خواهند شد. و آنانی را که از تو زنا می‌کنند، نابود خواهی ساخت.

²⁸و امّا مرا نیکوست که به خدا تقّرب جویم. بر خداوند یهوه توکّل کرده‌ام تا همهٔٔ کارهای تو را بیان کنم.