مزامير 92

¹[مزمور و سرود برای روز سَبَّت] خداوند را حمد گفتن نیکو است و به نام تو تسبیح خواندن، ای حضرت اعلیٰ.

²بامدادان رحمت تو را اعلام نمودن و در هر شب امانت تو را.

³بر ذات ده اوتار و بر رباب و به نغمه هجایون و بربط.

⁴زیرا که ای خداوند مرا به کارهای خودت شادمان ساخته‌ای. به‌سبب اعمال دستهای تو ترنم خواهم نمود.

⁵ای خداوند اعمال تو چه عظیم است و فکرهای تو بی‌نهایت عمیق.

⁶مرد وحشی این را نمی‌داند و جاهل در این تأمل نمی‌کند.

⁷وقتی که شریران مثل علف می‌رویند و جمیع بدکاران می‌شکفند، برای این است که تا به ابد هلاک گردند.

⁸لیکن تو ای خداوند بر اعلیٰ علیین هستی، تا ابدالآباد.

⁹زیرا اینک، دشمنان تو ای خداوند، هان دشمنان تو هلاک خواهند شد و جمیع بدکاران پراکنده خواهند شد.

¹⁰و امّا شاخ مرا مثل شاخ گاو وحشی بلند کرده‌ای و به روغن تازه مسح شده‌ام.

¹¹و چشم من بر دشمنانم خواهد نگریست و گوشهای من از شریرانی که با من مقاومت می‌کنند خواهد شنید.

¹²عادل مثل درخت خرما خواهد شکفت و مثل سرو آزاد در لبنان نمو خواهد کرد.

¹³آنانی که در خانهٔ خداوند غرس شده‌اند، در صحنهای خدای ما خواهند شکفت.

¹⁴در وقت پیری نیز میوه خواهند آورد و تر و تازه و سبز خواهند بود.

¹⁵تا اعلام کنند که خداوند راست است. اوصخره من است و در وی هیچ بی‌انصافی نیست.