مزامير 97

¹خداوند سلطنت گرفته است، پس زمینشادی کند و جزیره‌های بسیار مسرور گردند.

²ابرها و ظلمتِ غلیظ گرداگرد اوست. عدل و انصاف قاعده تخت اوست.

³آتش پیش روی وی می‌رود و دشمنانِ او را به اطرافش می‌سوزاند.

⁴برقهایش ربع مسکون را روشن می‌سازد. زمین این را بدید و بلرزید.

⁵کوه‌ها از حضور خداوند مثل موم گداخته می‌شود، از حضور خداوند تمامی جهان.

⁶آسمانها عدالتاو را اعلام می‌کنند و جمیع قومها جلال او را می‌بینند.

⁷همهٔ پرستندگان بتهای تراشیده خجل می‌شوند که به بتها فخر می‌نمایند. ای جمیع خدایان او را بپرستید.

⁸صهیون شنید و شادمان شد و دختران یهودا مسرور گردیدند، ای خداوند به‌سبب داوریهای تو.

⁹زیرا که تو ای خداوند بر تمامی روی زمین متعال هستی. بر جمیع خدایان، بسیار اعلیٰ هستی.

¹⁰ای شما که خداوند را دوست می‌دارید، از بدی نفرت کنید! او حافظ جانهای مقدّسان خود است. ایشان را از دست شریران می‌رهاند.

¹¹نور برای عادلان کاشته شده است و شادمانی برای راست‌دلان.

¹²ای عادلان، در خداوند شادمان باشید! و ذکر قدّوسیّت او را حمد بگویید.