The Old Persian Version
ايوب 10
1« جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله‌خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
2و به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان كه از چه سبب با من منازعت می‌كنی؟
3آیا برای تو نیكو است كه ظلم نمایی و عمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یا مثل دیدن انسان می‌بینی؟
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است
6كه معصیت مرا تفحّص می‌كنی و برای گناهانم تجسّس می‌نمایی؟
7اگر چه می‌دانی كه شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
8«دستهایت مرا جمیعاً و تماماً سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاك می‌سازی؟
9به یادآور كه مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غبار برمی‌گردانی؟
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مرامثل پنیر، منجمد نساختی؟
11مرا به پوست و گوشت ملبّس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف تو روح مرا محافظت نمود.
13امّا این چیزها را در دل خود پنهان كردی، و می‌دانم كه اینها در فكر تو بود.
14اگر گناه كردم، مرا نشان كردی و مرا از معصیتم مبرّا نخواهی ساخت.
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود را برنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم و مصیبت خـود را می‌بینم!
16و اگر (سَرم) برافراشته شـود، مثـل شیـر مرا شكار خواهـی كرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی و افواجْ متعاقب یكدیگر به ضّد منند.
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ كاش كه جان می‌دادم و چشمی مرا نمی‌دید.
19پس می‌بودم، چنانكه نبـودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مرا ترك كن، و از من دست بردار تا اندكی گشاده‌رو شوم،
21قبل از آنكه بروم به جایی كه از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
22به زمینِ تاریكی غلیظ مثل ظلمات، زمینِ سایه موت و بی‌ترتیب كه روشنایی آن مثل ظلمات است.»