The Old Persian Version
ايوب 11
1و صُوفَرِ نَعْماتی در جواب گفت:
2«آیا به كثرت سخنان جواب نباید داد و مرد پرگو عادل شمرده شود؟
3آیا بیهوده‌گویی تو مردمان را ساكت كند و یا سُخریه كنی و كسی تو را خجل نسازد؟
4و می‌گویی تعلیم من پاك است،و من در نظر تو بی‌گناه هستم.
5و لیكن كاش‌كه خدا سخن بگوید و لبهای خود را بر تو بگشاید،
6و اسرار حكمت را برای تو بیان كند. زیرا كه در ماهیت خود دو طرف دارد. پس بدان كه خدا كمتر از گناهانت تو را سزا داده است.
7آیا عمق‌های خدا را می‌توانی دریافت نمود؟ یا به كُنه قادر مطلق توانی رسید؟
8مثل بلندیهای آسمان است؛ چه خواهی كرد؟ گودتر از هاویه است؛ چه توانی دانست؟
9پیمایش آن از جهان طویل‌تر و از دریا پهن‌تر است.
10اگر سخت بگیرد و حبس نماید و به محاكمه دعوت كند، كیست كه او را ممانعت نماید؟
11زیرا كه بطالت مردم را می‌داند و شرارت را می‌بیند اگرچه در آن تأمّل نكند.
12و مرد جاهل آنوقت فهیم می‌شود كه بچّه خرِ وحشی، انسان متولّد شود.
13اگر تو دل خود را راست سازی و دستهای خود را بسوی او دراز كنی،
14اگر در دست تو شرارت باشد، آن را از خود دور كن، و بی‌انصافی در خیمه‌های تو ساكن نشود.
15پس یقیناً روی خود را بی‌عیب برخواهی افراشت، و مستحكم شده، نخواهی ترسید.
16زیرا كه مشقّت خود را فراموش خواهی كرد، و آن را مثل آبِ رفته به یاد خواهی آورد،
17و روزگار تو از وقت ظهر روشن‌تر خواهد شد، و اگرچه تاریكی باشد، مثل صبح خواهد گشت.
18و مطمئن خواهی بود چونكه امید داری، و اطراف خود را تجسّس نموده، ایمن خواهی خوابید.
19و خواهی خوابید و ترساننـده‌ای نخواهـد بـود، و بسـیاری تـو را تملّق خواهند نمود.
20لیكن چشمان شریران كاهیـده می‌شـود و ملجـای ایشـان از ایشـان نابـود می‌گردد و امید ایشان جان كندن ایشان است.»