The Old Persian Version
ايوب 36
1و الِیهو باز گفت:
2«برای من اندكی صبر كن تا تو را اعلام نمایم، زیرا از برای خدا هنوز سخنی باقی است.
3عِلم خود را از دور خواهم آورد و به خالق خویش، عدالت را توصیف خواهم نمود.
4چونكه حقیقت كلام من دروغ نیست، و آنكه در عِلم كامل است نزد تو حاضر است.
5اینك خدا قدیر است و كسی را اهانت نمی‌كند و در قوّت عقل قادر است.
6شریر را زنده نگاه نمی‌دارد و داد مسكینان را می‌دهد.
7چشمان خود را از عادلان برنمی‌گرداند، بلكه ایشان را با پادشاهان بر كرسی تا به ابد می‌نشاند، پس سرافراشته می‌شوند.
8امّا هرگاه به زنجیرها بسته شوند، و به بندهای مصیبت گرفتار گردند.
9آنگاه اعمال ایشان را به ایشان می‌نمایاند و تقصیرهای ایشان را از اینكه تكبّر نموده‌اند،
10و گوشهای ایشان را برای تأدیب باز می‌كند، و امر می‌فرماید تا از گناه بازگشت نمایند.
11پس اگر بشنوند و او را عبادت نمایند، ایام خویش را در سعادت بسر خواهند برد، و سالهای خود را در شادمانی.
12و امّا اگر نشنوند از تیغ خواهند افتاد، و بدون معرفت، جان را خواهند سپرد.
13امّا آنانی كه در دل، فاجرند غضب را ذخیره می‌نمایند، و چون ایشان را می‌بندد استغاثه نمی‌نمایند.
14ایشان در عنفوان جوانی می‌میرند و حیات ایشان با فاسقان (تلف می‌شود).
15مصیبت كشان را به مصیبت ایشان نجات می‌بخشد و گوش ایشان را در تنگی باز می‌كند.
16«پس تو را نیز از دهان مصیبت بیرون می‌آورد، در مكان وسیع كه در آن تنگی نمی‌بود و زاد سفره تو از فربهی مملوّ می‌شد.
17و تو از داوری شریر پر هستی، لیكن داوری و انصاف با هم مُلْتَصِقند.
18باحذر باش مبادا خشم تو را به تعدّی ببرد، و زیادتی كفّاره تو را منحرف سازد.
19آیا او دولت تو را به حساب خواهد آورد؟ نی، نه طلا و نه تمامی قوای توانگری را.
20برای شب آرزومند مباش، كه امّت‌ها را از جای ایشان می‌برد.
21با حذر باش كه به گناه مایل نشوی، زیرا كه تو آن را بر مصیبت ترجیح داده‌ای.
22اینك خدا در قوّت خود متعال می‌باشد. كیست كه مثل او تعلیم بدهد؟
23كیست كه طریق او را به او تفویض كرده باشد؟ و كیست كه بگوید تو بی‌انصافی نموده‌ای ؟
24به یاد داشته باش كه اعمال او را تكبیر گویی كه درباره آنها مردمان می‌سرایند.
25جمیع آدمیان به آنها می‌نگرند. مردمانْ آنها را از دور مشاهده می‌نمایند.
26اینك‌خدا متعال است و او را نمی‌شناسیم، و شماره سالهای او را تفحّص نتوان كرد.
27زیرا كه قطره‌های آب را جذب می‌كند و آنها باران را از بخارات آن می‌چكاند.
28كه ابرها آن را به شدّت می‌ریزد و بر انسان به فراوانی می‌تراود.
29آیا كیست كه بفهمد ابرها چگونه پهن می‌شوند، یا رعدهای خیمه او را بداند؟
30اینك نور خود را بر آن می‌گستراند و عمق‌های دریا را می‌پوشاند.
31زیرا كه به واسطه آنها قوم‌ها را داوری می‌كند، و رزق را به فراوانی می‌بخشد.
32دستهای خود را با برق می‌پوشاند، و آن را بر هدف مأمور می‌سازد.
33رعدش از او خبر می‌دهد و مواشی از برآمدن او اطّلاع می‌دهند.