The Old Persian Version
ايوب 37
1« از این نیز دل من می‌لرزد و از جای خود متحّرك می‌گردد.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را كه از دهان وی صادر می‌شود،
3آن را در زیر تمامی آسمانها می‌فرستد، و برق خویش را تا كرانهای زمین.
4بعد از آن صدای غرّش می‌كند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد، و چون آوازش شنیده شد آنها را تأخیر نمی‌نماید.
5خدا از آواز خود رعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی كه ما آنها را ادراك نمی‌كنیم به عمل می‌آورد.
6زیرا برف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
8آنگاه وحوش به مأوای خود می‌روند و در بیشه‌های خویش آرام می‌گیرند.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و از برجهای شمال برودت.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
11ابرها را نیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق‌خود را پراكنده می‌كند.
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امر فرماید بر روی تمامی ربع مسكون به عمل آورند.
13خواه آنها را برای تأدیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و در اعمال عجیب خدا تأمّل كن.
15آیا مطّلع هستی وقتی‌كه خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد و برق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
16آیا تو از موازنه ابرها مطّلع هستی ؟ یا از اعمال عجیبه او كه در عِلم، كامل است؟
17كه چگونه رختهای تو گرم می‌شود هنگامی كه زمین از باد جنوبی ساكن می‌گردد؟
18آیا مثل او می‌توانی فلك را بگسترانی كه مانند آینه ریخته‌شده مستحكم است؟
19ما را تعلیم بده كه با وی چه توانیم گفت، زیرا به سبب تاریكی سخن نیكو نتوانیم آورد.
20یا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یا انسان سخن گوید تا هلاك گردد.
21و حال آفتاب را نمی‌توان دید، هرچند در سپهر درخشان باشد تا باد وزیده، آن را پاك كند.
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
23قادر مطلق را ادراك نمی‌توانیم كرد؛ او در قوّت و راستی عظیم است و در عدالت كبیر كه بی‌انصافی نخواهد كرد.
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امّا او بر جمیع دانادلان نمی‌نگرد.»