The Old Persian Version
داوران 3
1پس اینانند طوایفی كه خداوند واگذاشت تا به واسطۀ آنها اسرائیل را بیازماید، یعنی جمیع آنانی كه همۀ جنگهای كنعان را ندانسته بودند،
2تا طبقات بنی‌اسرائیل دانشمند شوند و جنگ را به ایشان تعلیم دهد، یعنی آنانی كه آن را پیشتر به هیچ وجه نمی‌دانستند.
3پنج سردار فلسطینیان و جمیع كنعانیان و صیدونیان و حِوّیان كه در كوهستان لبنان از كوه بَعْل حَرْمون تا مدخل حمات ساكن بودند.
4و اینها برای آزمایش بنی‌اسرائیل بودند، تا معلوم شود كه آیا احكام خداوند را كه به واسطۀ موسی به پدران ایشان امر فرموده بود، اطاعت خواهند كرد یا نه.
5پس بنی‌اسرائیل در میان كنعانیان و حتیان و اموریان و فَرِزّیان و حویان و یبوسیان ساكن می‌بودند.
6دختران ایشان را برای خود به زنی می‌گرفتند، و دختران خود را به پسران ایشان می‌دادند، و خدایان آنها را عبادت می‌نمودند.
7و بنی‌اسرائیل آنچه در نظر خداوند ناپسند بود، كردند، و یهوه خدای خود را فراموش نموده، بعلها و بتها را عبادت كردند.
8و غضب خداوند بر اسرائیل افروخته شده، ایشان را به دست كوشان رِشْعَتایم، پادشاه ارام نهرین، فروخت، و بنی‌اسرائیل كوشان رِشْعَتایم را هشت سال بندگی كردند.
9و چون بنی‌اسرائیل نزد خداوند فریاد كردند، خداوند برای بنی‌اسرائیل نجات‌دهنده‌ای یعنی عُتْنَئیل بن‌قناز برادر كوچك كالیب را برپا داشت، و او ایشان را نجات داد.
10و روح خداوند بر او نازل شد، پس بنی‌اسرائیل را داوری كرد، و برای جنگ بیرون رفت، و خداوند كوشان رِشْعَتایم، پادشاه ارام را به دست او تسلیم‌كرد، و دستش بر كوشان رِشْعَتایم مستولی گشت.
11و زمین چهل سال آرامی یافت. پس عتنئیل بن‌قناز مرد.
12و بنی‌اسرائیل بار دیگر در نظر خداوند بدی كردند، و خداوند عجلون، پادشاه موآب را بر اسرائیل مستولی ساخت، زیرا كه در نظر خداوند شرارت ورزیده بودند.
13و او بنی‌عَمّون و عَمالیق را نزد خود جمع كرده، آمد، و بنی‌اسرائیل را شكست داد، و ایشان شهر نخلستان را گرفتند.
14و بنی‌اسرائیل عَجلون، پادشاه موآب را هجده سال بندگی كردند.
15و چون بنی‌اسرائیل نزد خداوند فریاد برآوردند، خداوند برای ایشان نجات‌دهنده‌ای یعنی ایهود بن‌جیرای بنیامینی را كه مرد چپ‌دستی بود، برپا داشت، و بنی‌اسرائیل به دست او برای عجلون، پادشاه موآب، ارمغانی فرستادند.
16و اِیهود خنجر دودمی كه طولش یك ذراع بود، برای خود ساخت و آن را در زیرِ جامه بر ران راست خود بست.
17و ارمغان را نزد عجلون، پادشاه موآب عرضه داشت. و عجلون مرد بسیار فربهی بود.
18و چون از عرضه‌داشتن ارمغان فارغ شد، آنانی را كه ارمغان را آورده بودند، روانه نمود.
19و خودش از معدنهای سنگ كه نزد جلجال بود، برگشته، گفت: «ای پادشاه سخنی مخفی برای تو دارم.» گفت: «ساكت باش.» و جمیع حاضران از پیش او بیرون رفتند.
20و ایهود نزد وی داخل شد و او بتنهایی در بالاخانۀ تابستانی خود می‌نشست. ایهود گفت: «كلامی از خدا برای تو دارم.» پس از كرسی خود برخاست.
21و ایهود دست چپ خود را درازكرده، خنجر را از ران راست خویش كشید و آن را در شكمش فرو برد.
22و دستۀ آن با تیغه‌اش نیز فرو رفت و پیه، تیغه را پوشانید زیرا كه خنجر را از شكمش بیرون نكشید و به فضلات رسید.
23و ایهود به دهلیز بیرون رفته، درهای بالاخانه را بر وی بسته، قفل كرد.
24و چون او رفته بود، نوكرانش آمده، دیدند كه اینك درهای بالاخانه قفل است. گفتند، یقیناً پایهای خود را در غرفۀ تابستانی می‌پوشاند.
25و انتظار كشیدند تا خجل شدند، و چون او درهای بالاخانه را نگشود پس كلید را گرفته، آن را باز كردند، و اینك آقای ایشان بر زمین مرده افتاده بود.
26و چون ایشان معطل می‌شدند، اِیهود به در رفت و از معدنهای سنگ گذشته، به سِعیرَت به سلامت رسید.
27و چون داخل آنجا شد، كَرِنّا را در كوهستان افرایم نواخت و بنی‌اسرائیل همراهش از كوه به زیر آمدند، و او پیش روی ایشان بود.
28و به ایشان گفت: «از عقب من بیایید زیرا خداوند ، موآبیان، دشمنان شما را به دست شما تسلیم كرده است.» پس از عقب او فرود شده، معبرهای اُرْدُنّ را پیش روی موآبیان گرفتند، و نگذاشتند كه احدی عبور كند.
29و در آن وقت به قدر ده‌هزار نفر از موآبیان را، یعنی هر زورآور و مرد جنگی را كشتند و كسی رهایی نیافت.
30و در آن روز موآبیان زیر دست اسرائیل ذلیل شدند، و زمین هشتاد سال آرامی یافت.
31و بعد از او شَمْجَر بن عَنات بود كه ششصد نفر از فلسطینیان را با چوب گاورانی كشت، و او نیز اسرائیل را نجات داد.