The Old Persian Version
اعداد 9
1و در ماه اول سال دوم بعد از بیرون آمدن ایشان از زمین مصر، خداوند موسی را در صحرای سینا خطاب كرده، گفت:
2« بنی‌اسرائیل عید فصح را در موسمش بجا آورند.
3در روز چهاردهم این ماه آن را در وقت عصر در موسمش بجا آورید، برحسب همۀ فرایضش و همۀ احكامش آن را معمول دارید.»
4پس موسی به بنی‌اسرائیل گفت كه فصح را بجا آورند.
5و فصح را در روز چهاردهم ماه اول، در وقت عصر در صحرای سینا بجا آوردند؛ برحسب هرچه خداوند به موسی امر فرموده بود بنی‌اسرائیل چنان عمل نمودند.
6اما بعضی اشخاص بودند كه از مِیت آدمی نجس شده، فصح را در آن روز نتوانستند بجا آورند، پس در آن روز نزد موسی و هارون آمدند،
7و آن‌اشخاص وی را گفتند كه « ما از میت آدمی نجس هستیم؛ پس چرا از گذرانیدن قربانی خداوند در موسمش در میان بنی‌اسرائیل ممنوع شویم؟»
8موسی ایشان را گفت: « بایستید تا آنچه خداوند در حق شما امر فرماید، بشنوم.»
9و خداوند موسی را خطاب كرده، گفت:
10« بنی‌اسرائیل را خطاب كرده، بگو: اگر كسی از شما یا از اعقاب شما از میت نجس شود، یا در سَفَرِ دور باشد، مع‌هذا فصح را برای خداوند بجا آورد.
11در روز چهاردهم ماه دوم، آن را در وقت عصر بجا آورند، و آن را با نان فطیر و سبزی تلخ بخورند.
12چیزی از آن تا صبح نگذارند و از آن استخوانی نشكنند؛ برحسب جمیع فرایض فصح آن را معمول دارند.
13اما كسی كه طاهر باشد و در سفر نباشد و از بجا آوردن فصح بازایستد، آن كس از قوم خود منقطع شود، چونكه قربانی خداوند را در موسمش نگذرانیده است، آن شخص گناه خود را متحمل خواهد شد.
14و اگر غریبی در میان شما مأوا گزیند و بخواهد كه فصح را برای خداوند بجا آورد، برحسب فریضه و حكم فصح عمل نماید، برای شما یك فریضه می‌باشد خواه برای غریب و خواه برای متوطن.»
15و در روزی كه مسكن برپا شد، ابر مسكن خیمۀ شهادت را پوشانید، و از شب تا صبح مثل منظر آتش بر مسكن می‌بود.
16همیشه چنین بود كه ابر آن را می‌پوشانید و منظر آتش در شب.
17و هرگاه ابر از خیمه برمی‌خاست، بعد از آن‌بنی‌اسرائیل كوچ می‌كردند و در هر جایی كه ابر ساكن می‌شد، آنجا بنی‌اسرائیل اردو می‌زدند.
18به فرمان خداوند بنی‌اسرائیل كوچ می‌كردند و به فرمان خداوند اردو می‌زدند، همۀ روزهایی كه ابر بر مسكن ساكن می‌بود، در اردو می‌ماندند.
19و چون ابر، روزهای بسیار برمسكن توقف می‌نمود، بنی‌اسرائیل ودیعت خداوند را نگاه می‌داشتند و كوچ نمی‌كردند.
20و بعضی اوقات ابر ایام قلیلی بر مسكن می‌ماند، آنگاه به فرمان خداوند در اردو می‌ماندند و به فرمان خداوند كوچ می‌كردند.
21و بعضی اوقات، ابر از شام تا صبح می‌ماند و در وقت صبح ابر برمی‌خاست، آنگاه كوچ می‌كردند، یا اگر روز و شب می‌ماند چون ابر برمی‌خاست، می‌كوچیدند.
22خواه دو روز و خواه یك ماه و خواه یك سال، هر قدر ابر بر مسكن توقف نموده، بر آن ساكن می‌بود، بنی‌اسرائیل در اردو می‌ماندند، و كوچ نمی‌كردند و چون برمی‌خاست، می‌كوچیدند.
23به فرمان خداوند اردو می‌زدند، و به فرمان خداوند كوچ می‌كردند، و ودیعت خداوند را برحسب آنچه خداوند به واسطۀ موسی فرموده بود، نگاه می‌داشتند.