مزامير 85

¹[برای سالار مغنیان. مزمور بنیقورح] ای خداوند از زمین خود راضی شده‌ای. اسیریِ یعقوب را باز آورده‌ای.

²عصیان قوم خود را عفو کرده‌ای. تمامیِ گناهان ایشان را پوشانیده‌ای، سلاه.

³تمامیِ غضب خود را برداشته و از حدت خشم خویش رجوع کرده‌ای.

⁴ای خدای نجات ما، ما را برگردان و غیظ خود را از ما بردار.

⁵آیا تا به ابد با ما غضبناک خواهی بود؟ و خشم خویش را نسلاً بعد نسل طول خواهی داد؟

⁶آیا برگشته ما را حیات نخواهی داد تا قوم تو در تو شادی نمایند؟

⁷ای خداوند رحمت خود را بر ما ظاهر کن و نجات خویش را به ما عطا فرما.

⁸آنچه خدا یهوهمی‌گوید خواهم شنید زیرا به قوم خود و به مقدّسان خویش به سلامتی خواهد گفت تا بسوی جهالت برنگردند.

⁹یقیناً نجات او به ترسندگان او نزدیک است تا جلال در زمین ما ساکن شود.

¹⁰رحمت و راستی با هم ملاقات کرده‌اند. عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیده‌اند.

¹¹راستی از زمین خواهد رویید و عدالت از آسمان خواهد نگریست.

¹²خداوند نیز چیزهای نیکو را خواهد بخشید و زمین ما محصول خود را خواهد داد.

¹³عدالت پیش روی او خواهد خرامید و آثار خود را طریقی خواهد ساخت.